همسترینگ عضله‌ای پرکار و پرآسیب در فوتبال

آسیب دیدگی‌ عضلات همسترینگ (Hamstrings) در بازیکنان یکی از شایع‌ترین عوامل مصدومیت و دوری آنها از میادین و مسابقات است. به همین دلیل آشنایی با کار کرد و راه‌های پیشگیری و درمان آسیب دیدگی‌ این عضلات از اهمیت بالایی برخوردار است.

عضلات همسترینگ که بخش بزرگی از حجم بافتی پشت ران را تشکیل می‌دهند، شامل سه عضله به نام‌های «دو سرانی»، «سمی تندینوس» و «سمی ممبرانوس» هستند. این عضلات از یک برجستگی واقع در پایین لگن و خطی در پشت استخوان ران شروع می‌شوند و انتهای‌شان از دو طرف خلفی زانو عبور کرده و به استخوان‌های درشت نی و نازک نی در طرفین قسمت فوقانی ساق متصل می‌شوند. دو برجستگی تاندونی که در پشت زانو لمس می‌شوند مربوط به این عضلات هستند.

وظایف اصلی این گروه از عضلات خم کردن مفصل زانو و نیز عقب بردن ران نسبت به لگن است. این عضلات در پی قرار گرفتن برابر نیرویی شدید ناشی از کشیده شدن ناگهانی (مانند تکل کردن در فوتبال) و یا انقباض پر قدرت خود (مانند دویدن) ممکن است دچار آسیب دیدگی‌ عضلات شوند. معمولا بازیکن به طور دقیق زمان وقوع آسیب را متوجه می‌شود.

کشیدگی عضلات همسترینگ شایع‌ترین علت درد پشت ران در بازیکنان است. می‌توان در نظر گرفت که از هر شش یا هفت آسیب ورزشی در فوتبال، یک آسیب مربوط به کشیدگی همسترینگ است. باید توجه داشت که این آسیب تمایل به عود بالایی دارد؛ به گونه‌ای که با توجه به مطالعاتی که در زمینه شیوع آسیب‌های ورزشی شده است، کشیدگی همسترینگ از این نظر در رتبه نخست قرار دارد. احتمال بروز این آسیب در ورزشکاری که سابقه این آسیب را در یک سال گذشته دارد، می‌تواند تا 20 برابر افزایش یابد.

در رشته‌های ورزشی پر تحرک، به ویژه آنهایی که حرکاتی را در بر می‌گیرند که نیازمند دویدن، ضربه زدن به توپ و باز کردن پاها هستند احتمال وقوع این آسیب بیشتر است.  انواع تمرینات کششی، مقاومتی و استقامتی می‌توانند آمادگی اولیه عضلات را فراهم آوردند ؛ ولی برای شرکت بازیکن در تمرینات و رقابت‌ها، پس از رسیدن به آمادگی اولیه انجام تمرینات سرعتی، چالاکی، تعادلی و پلیومتریک برای تحمل فشارهای بیشتر مورد نیاز است.

برخورد اولیه در یک تا دو روز پس از آسیب، مانند اکثر آسیب‌های عضلانی با سرد کردن ، استراحت و استفاده از باند یا جوراب کشی است. معمولا سرد کردن با استفاده از یخ هر سه تا چهار ساعت یک بار انجام می‌شود. در روزهای ابتدایی بهتر است از گرم کردن و ماساژ موضوع پرهزینه کرد. با توجه به شدت آسیب، برنامه ورزش درمانی شامل تمرینات کششی، قدرتی و تکنیک‌های درمانی دستی شروع می‌شوند و بر اساس پیشرفت درمان، به شدت و تحرک تمرینات افزوده می‌شود.

از آنجایی که کشیدگی همسترینگ تمایل به مزمن شدن و عود مجدد دارد و اهمیت تنظیم برنامه ورزش درمانی مناسب، مراجعه به متخصص پزشکی ورزشی به ویژه برای بازیکنان حرفه‌ای مفید است. به طور متوسط بین 8 تا 25 روز با توجه به شدت آسیب برای برگشت بازیکن به میادین، . اگر راه رفتن بازیکن پس از گذشت یک تا دو روز از آسیب ، دردناک باقی بماند احتمال طولانی‌تر شدن دوره درمان بیشتر می‌شود

برای پیشگیری از این آسیب توجه به سه نکته اهمیت دارد.

 اول گرم کردن مناسب پیش از انجام حرکات پرفشار مانند ضربه زدن به توپ یا دویدن،

 دوم این که بازیکن باید تمرینات بدنسازی کافی پیش از شرکت در تمرینات و رقابت‌های سنگین داشته باشد و

 سوم تکمیل دوره درمان آسیب است که مربوط به دوره پیش از شروع مجدد تمرینات معمول ورزشی می‌شود؛ زیرا همان گونه که پیش‌تر ذکر شد احتمال عود این آسیب نسبتا بالاست.

از این رو تایید متخصص پزشکی ورزشی در مورد امکان بازگشت بازیکن به میدان مسابقه ضروری است.